เพื่อนๆที่ได้อ่าน Profile ของเราไปแล้ว บ้างก็หาว่าหรู บ้างก็หาว่ารวย แต่ที่จริงแล้วในสมัยก่อนโรงพิมพ์ใหญ่ๆหายากหน่ะนะ และบวกกับไม่ค่อยมีโรงพิมพ์มากเท่าไหร่นักเทียบกับปัจจุบันนี้รายได้มันก็จึงดีแต่กับสมัยนี้โรงพิมพ์ที่ใหญ่ๆก็มีขึ้นมาเยอะ แต่ยังไงเราก็จะไม่ลืมเลือนคำว่าเพื่อนจากพวกนาย/เธอ ไม่ว่าจะเพื่อนเก่าหรือใหม่ไปเลยนะ คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นได้เราไม่เคยเกลียดเพื่อนๆคนไหนเลยนะ แล้วเรื่องอาหารที่เรากินอีกอ่ะอย่าหาว่าเราไฮโซเลย เราก็แค่อยากใช้ชีวิตแบบไม่ซ้ำซากไม่จำเจอ่ะนะ สิ่งที่เราเกลียดก็เช่น แมลงสาป จิ้งจก ตุ๊กแก งู ตะขาบ แมงมุม แมงปอ เพียบอ่ะ
แหม๋ๆเล่นใช้คำซะเว่อร์เชียวนะพี่น้อง แต่มันก็คงเป็นคำสั่งเสียครั้งสุดท้ายแล้วหล่ะนะ เพราะว่าเท่าที่เขียนมาหน่ะ เพื่อนๆแต่ละคนก็ถามว่า "ว่างจัดหรอ ไม่มีไรทำหรอ ขยันนักหรอ ฯลฯ" แต่แล้วก็คิดว่าทำไมหล่ะก็เพราะเราอยากทำนิ อยากจะหาอะไรทำใหม่ๆบ้างไม่ได้หรอ เบื่อความจำเจ ( ยกเว้นความรู้สึกนะ ) แต่ถ้าทำแล้วไม่มีคนอ่านไม่มีคนลงความเห็นมันก็นะ จึงคิดเขียนอีก 1 ชิ้นเอาให้ดีที่สุดและจะทุ่มเทสุดๆหล่ะทีนี้ อาจจะน้ำเน่าไปหน่อยนะ ว่าแล้วก็บรรเลง.....
ว่าด้วยความรู้สึกของมนุษย์เรานั้นเป็นสิ่งที่สวยงาม ( ความรู้สึกดีๆเท่านั้นนะ ) และมันจะทำให้เราทุกคนสามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของ กำลังใจ ความอบอุ่น ความห่วงใย และที่สำคัญก็คือ ความรักมนุษย์เราเกิดมาจาก Gene ของพ่อและแม่อย่างละ 50 % รวมเป็น 100 %มนุษย์ทุกคนเกิดมามี 50 % และอีก 50 % มาจากความรักที่จะเป็นส่วนเติมเต็ม 100 % ไม่ว่าจะเป็นรักของพ่อแม่หรือเครือญาต และที่สำคัญคือ รักของหนุ่มสาว มันเป็นสิ่งที่จะทำให้ชีวิตของเรานั้นมองไปทางไหนก็สวยงามทั้งนั้น ( ถ้าไม่มีเรื่องขัดใจกัน ) มันเป็นสิ่งที่ใครๆก็ปราถนาทั้งนั้น ไม่ใช่ว่าหน้าตาเข้าตา แต่จะต้องเป็นจิตใจส่วนลึกๆต่างหาก ที่จะสามารถคงอยู่ได้นาน
ความรักนั้นจะดีหรือไม่ขึ้นอยู่กับทั้ง 2 ฝ่าย ถ้าทั้ง 2 ฝ่ายต่างรับความรู้สึกนั้นและดูแลมันอย่างดีแล้วหล่ะก็ จะส่งผลแต่สิ่งดีๆแต่ถ้าไม่รักษาความรู้สึกดีๆนั้นเมื่อไหร่แล้ว ความรู้สึกดีๆจะกลายเป็นเรื่องทุกข์ใจได้ทั้งนั้น ยังไงการให้ความรู้สึกกับใครสักคนนั้นควรจะให้ด้วยใจ ไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูปแต่ต้องเป็นความเต็มใจและตั้งใจจริงๆ ตัวแปรสำคัญอยู่ที่ตัวเราเท่านั้น ตัวเราเท่านั้นที่จะต้องเป็นคนเปิดอนาคตของตัวเอง จะดีหรือไม่ก็อยู่ที่ตัวเราคนรอบข้างเป็นเพียงผู้แนะนำ
คงไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าการอยู่คนเดียวอย่างเดียวดาย การอยู่คนเดียวนั้นมันแสนจะทรมานมากมาย คนที่ไม่เคยเจออย่าเจอก็ดีแล้วเพราะว่าเราเจอมากับตัวเองแล้ว ความรักเป็นสิ่งที่ทำให้เรามีกำลังใจในการต่อสู้กับชีวิตในโลกใบนี้ต่อไป ความรักเป็นสิ่งที่ดีเสมอ ถ้าหากเราไตร่ตรองให้ลึกซึ้งอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะสมหวังหรือผิดหวัง แต่มันก็จะทำให้เราเข้มแข็งขึ้น ยังไงความรักก็เป็นสิ่งที่ค้ำจุนทุกๆคน คนที่ขาดความรู้สึกนี้จะไม่มีความสุขเลยในชีวิตนี้ ขอเพียงเราได้พบความรู้สึกนั้น เราก็จะรู้จักมันเอง เพราะมันไม่มีคำตอบ
~Love Is Not Only One Day ~
~Love Is Not About When ~
~Love Is Not Has A Time ~
~Love Is Not To Control ~
~Love Is Not Comment ~
~Love Is Not Has Limit ~
~Love Is Not Waiting For Experiment ~
~Love Is Not Have A Cause ~
การจะชอบใครสักคนเป็นสิ่งที่ดี มันเป็นสิ่งที่สิ่งมีชีวิตทั้งหลายต้องการ สิ่งสำคัญอยู่ที่ว่า "รักนั้นไม่ใช่แค่วันเดียว รักไม่ต้องเกี่ยวกับเวลาไหน รักไม่ต้องกำหนดเฉพาะเวลาใดๆ รักไม่ต้องให้ใครมาควบคุม รักไม่ต้องการข้อวิจารณ์ รักไม่ต้องมีพรมแดน รักไม่ต้องรอข้อพิสูจน์ รักไม่ต้องมีเหตุผล" ถึงแม้จะพูดไม่เก่งหรือหน้าตาไม่ดี แต่ความรักก็คบกันที่ห้วงลึกของจิตใจ ไม่ต้องสวมบทใครๆทั้งนั้นเป็นตัวเรานี่หล่ะคือสิ่งที่จะทำให้รักนั้นยืนยาว
จะดีสักแค่ไหนถ้ามีคนมาคอยดูแลกายและใจของเราเหมือนที่พ่อแม่ดูแล หนทางที่มืดมนไม่มีแม้กระทั่งแสงแห่งความหวังนำทาง ได้แต่รอให้ใครสักคนมาช่วยนำทางเป็นแสงสว่างนำทางไปสู่จุดหมาย จะมีสักกี่ดวงที่คู่ควรเป็นแสงสว่างนำทางให้เรา ไม่ว่าจะมาจากมุมไหนของความมืด แต่มันก็ล้วนเป็นแสงนำทางของเรา แสงสว่างนั้นก็คือ เธอ
อ้วกกันป่าวอ่ะหรือว่าบทความของเราดีจริงๆ อิอิ 
Nightwish แล้วมันแต่งได้เรื่อยๆอ่ะจ้า คอยอ่านต่อนะอย่าเพิ่งเป็นลม
จะว่าไปแล้วก็เหมือนกับโคคูนที่กำลังรอให้ถึงเวลาที่สมควร เมื่อถึงเวลาอันสมควรก็จะออกมาจากโคคูนและกางปีกที่สวยงามออกสู่โลกภายนอกที่สวยงาม เหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้งและสามารถบินไปที่ไหนก็ได้ดั่งใจปราถนาซึ่งเวลาที่เหมาะสมก็คือ การได้เจอกับใครสักคนที่เราพึงปราถนาที่สุดในชีวิต
ในการแข่งขันครั้งหนึ่งมีผู้แข่งขัน 2 คู่รักโดยเป็นการตกลงกฏกติกากันเองของชายทั้ง 2 ว่าถ้าใครแพ้ ผู้ชนะจะสั่งอะไรก็ได้หรือแม้แต่ความตาย ซึ่งชายของทั้ง 2 ทีมได้ตกลงกันด้วยศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย
เจ้าหน่ะหรอที่คิดจะเทียบรัศมีกับข้า ฝีมือก็ไม่มีมากเท่าไหร่นี่ ทำท่าดูถูก
น่ารำคาญยิ่งนัก อย่ามาปากดีไม่ว่ายังไงข้าก็จะปกป้องเจ้าหญิงของข้า พูดอย่างมั่นใจ
เรื่องฝีมือดาบของเจ้าและระดับความแรงก็ไม่เท่าไหร่นี่ได้ข่าวว่าเน้นความเร็ว
เจ้าเองก็เช่นกันระดับความเร็วของเจ้าข้าเหนือกว่าเยอะ นายเน้นความแรง
จะพล่ามอะไรก็เชิญแต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้ายอมทุ่มเทปกป้องเจ้าหญิงของข้า พูดอย่างมั่นใจ
ว่าแต่เจ้าหน่ะจะรักเจ้าหญิงของเจ้า มากกว่าข้ารักเจ้าหญิงของข้ารึไง ทำท่าดูถูก
เลิกพล่ามแล้วมาสู้กันเลยดีกว่า ข้าไม่ออมมือให้หรอกนะ เจ้าพวกปลายแถว เอาปลายดาบชี้ไปที่ศัตรู
แล้วมัวรออะไรอยู่หล่ะ ข้ารอเจ้าจนเมื่อยไปหมดแล้วเนี่ย ยิ้มแบบกวนๆ
ว่าแล้วทั้ง 2 ก็สู้กันอย่างดุเดือดและดูไม่มีทีท่าว่าใครจะชนะ จนกระทั่ง.....
เชอะ! ฝีมือดีกว่าที่ข้าคิดเยอะ ข้าประเมินเจ้าต่ำไปจริงๆ ทรุด
เจ้าก็เช่นกัน ทำไมเราไม่งัดกระบวนท่าสุดยอดมาตัดสินกันเลยหล่ะ รึเจ้าไม่กล้า ทรุด
หึหึ ! เจ้านี่น่าขันจริงๆ มีรึที่ข้าจะเก็บของดีไว้คนเดียว เดี๋ยวข้าจะเอามันออกมาให้เจ้าได้เชยชม พร้อมกับทำตาดุตาขวาง
ข้าก็ไม่ยอมแพ้เจ้าเช่นกัน ข้าจะไม่ออมมือหล่ะนะ ทำท่าเตรียมตัว
รับไปนี่คือทั้งหมดที่ข้ามี จงมอดไหม้ไปซะ ดาบเพลิงบรรลัยกัลป์ วิ่งเข้าปะทะอย่างแรง
นี่ก็คือทุกสิ่งทุกอย่างของข้า จงสลายไปซะ ดาบแห่งวายุเหนือแสง ฟาดฟันอย่างรวดเร็ว
ทั้ง 2 ปะทะกันอย่างจังแต่จะมีเพียงผู้เดียวที่จะชนะ และอีกคนต้องอับอาย
หึหึ ว่าแต่เจ้าหน่ะรักเจ้าหญิงของเจ้าขนาดไหนเชียว แล้วแกจะปกป้องเธอได้รึไง ห๋า
ฉันไม่รู้ว่าจะแพ้หรือชนะ แต่ที่แน่ๆข้ารู้ว่า ข้ารักเจ้าหญิงของข้ามาก มากกว่าใครในโลกนี้ ทำตาแบบจริงจังมาก
นักดาบทั้ง 2 หยุดสู้กัน
หึ งั้นเจ้าก็ต้องคุ้มครองเธอไปตลอดชีวิตเลยนะ ข้าไม่ได้อยากได้ชื่อเสียงหรอก ถ้าข้าชนะเจ้าไปแล้วจะได้อะไรหล่ะ สิ่งที่ข้าจะพิสูจน์เจ้าก็คือ เจ้ามีปราถนาอันแรงกล้าเพียงใดที่จะปกป้องคนรักของเจ้า เจ้าชนะแล้วหล่ะ
เจ้าหยุดทำไมทั้งๆที่ ข้าไม่มีแรงเหลือแล้ว แต่เจ้ายังมี เจ้าต่างหากที่แข็งแรงและเป็นผู้ชนะ
หึ ข้าก็บอกแล้วไงว่าข้าไม่ต้องการชื่อเสียงว่าเอาชนะนักดาบในตำนานอย่างเจ้าได้ แต่ที่สำคัญ เจ้าอย่ามองว่าผู้อ่อนแอจะต้องตาย ทัศนะคติของข้าหน่ะ ผู้แข็งแรงกว่าควรจะช่วยเหลือผู้อ่อนแอกว่า และทางตรงกันข้ามผู้อ่อนแอกว่าก็ต้องช่วยเหลือผู้แข็งแรงกว่า ไม่ว่ายังไงเราก็อยู่คนเดียวโดยไม่มีคนช่วยไม่ได้หรอกนะ
เจ้าบ้านี่ เจ้าเป็นคนที่ข้าจะไม่ลืมบุญคุณเจ้าเลย
อ๊ะๆ ข้าไม่ได้บอกว่าจะไว้ชีวิตเจ้านี่ ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าทิ้งเจ้าหญิงของเจ้าไป หรือว่าทำเธอเสียใจและถ้าข้ารู้หล่ะก็ ข้าจะปลี่มาหาเจ้าและเอาชีวิตของเจ้าไป เพราะในเมื่อเจ้าบอกว่า " รักมากกว่าใครในโลกนี้ " แล้วเจ้าไม่ควรทำให้เธอผิดหวังหรือร้องไห้เป็นอันขาด
เจ้าเองก็เหมือนกัน ถ้าข้ารู้ว่าเจ้ารักเจ้าหญิงของเจ้าน้อยกว่าข้าหล่ะก็ ข้าก็จะไปเอาชีวิตของเจ้าเหมือนกัน
เชอะ ! แกนี่ไม่เจียมตัวเลยนะทั้งๆที่ไม่มีแรงแล้วนะนี่
ข้าได้ลั่นว่าจาไว้แล้ว ข้าจะไม่ลืมวาจานั้นเป็นอันขาด ถ้าข้าบอกจะเอาชีวิตเจ้าข้าก็จะทำจนกว่าชีวิตจะหาไม่
ได้ถ้าถึงเวลานั้นเรามาสู้กันใหม่ แต่ว่าเรื่องเจ้าหญิงของข้าหน่ะนะ ข้าไม่มีทางทิ้งเธอไปแน่นอน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หวังว่าคนอย่างเจ้าจะมีอีกในโลกนี้นะ
เจ้าก็เช่นกัน หวังว่าจะมีคนที่เห็นความสำคัญของชีวิตและความรักอย่างเจ้านะ อย่าลืมที่ข้าพูดเชียวหล่ะ
หึ ไม่เป็นไรหรอก ข้าไม่ลืมวาจาของเจ้าเลยเจ้าเป็นคู่ต่อสู้ที่ดีมากคนนึง ไว้พบกัน
ว่าแล้วการต่อสู้ครั้งนี้ไม่มีใครเสียชีวิต จบเรื่องสั้น
ในเงาของกระจกที่แตกร้าว
ฉันเห็นภาพของเธอสะท้อน
น้ำตาไหลรินอาบใบหน้า
เธอลากนิ้วไปตามเส้นขอบของพระจันทร์ดวงใหม่
นั่นใครกันที่เรียกหาฉัน
ฉันเห็นเธอเดินจากไป
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ฉันจะคอยตามหาเธอไปทุกที่
ความมืดที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เหมือนมันทำให้สายสัมพันธ์กำลังขาดไป
ขอขอบคุณทุกๆคนที่มาอ่านและ Comment ให้ ถึงจะเป็นแค่คำขอบคุณแต่ว่ามาจากใจเลยนะ และสุดท้ายนี้ขอประกาศว่า" ปิด Blog ไม่มีกำหนดการเปิด เพราะว่าอาจจะไปเล่น Msn Space มากกว่า โดยเราก็เพิ่มลิงค์ไปแล้ว ไว้พบกันใหม่นะ "
โจมตี จู่โจม
